شاید می خواستم همیشه غصه قصه غسه قصه بخورم

شاید می خواستم دیگه به کوچه های این شهر قدم بگذارم

شاید می خواستم دیگه به نیاسرو طالقان و کاشان نروم

شاید می خواستم دیگر شاد نباشم

شاید می خواستم همیشه گریه کنم

شاید می خواستم همیشه داد بزنم

شاید می خواستم همیشه دروغ بگم

شاید می خواستم بی قید و شرط باشم

شاید می خواستم آسمان را از یاد ببرم

شاید...شاید...شاید...

اما

دیشب فهمیدم که این شاید هارو باید به گورستان برد و دوباره آمد و با شاید ها خداحافظی کرد

و من با آنها بدرود گفتم

من همان عاشق قدیمیم

با همان پرنده در نگاه

با همان سلام های ساده و احمقانه

باد می رفت به سروقت چنار

                من به سروقت خدا می رفتم