اي دل آن دم كه خراب از مي گلگون باشي
بي زرو گنج بصد هشمت قارون باشي

در مقامي كه صدارت به فقيران بخشند
چشم دارم كه به جاه از همه افزون باشي

در ره منزل ليلي كه خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است كه مجنون باشي

نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مكن
ورنه چون بنگري از دايره بيرون باشي

كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش
كي روي رو ز كه پرسي چه كني چون باشي

تاج شاهي طلبي گوهر ذاتي بنماي
ور خود از تخمه جمشيد و فريدون باشي

ساغري نوش كن و جرعه بر افلاك فشان
چندو چند از غم ايام جگر خون باشي

حافط از فقر مكن ناله كه گر شعر اين است
هيچ خوشدل نپسندد كه تو محزون باشي